Khaudom.....niet te doen!

Ja hoor...wij zouden wel even naar Khaudom NP rijden. Iedereen onderweg zei al dat de weg erg heavy zou zijn. Maar ja, de eigenwijsoos gingen toch natuurlijk. We wilden het met eigen ogen zien... en bovendien hadden we al vaker "horror wegen" bereden. Plus we hadden een sateliettelefoon bij ons..voor het geval dat.....
Afijn na urenlang asfaltweg kwam dan de afslag naar Khaudom. Rond een uur of half drie reden we de zandweg op. Erg hoog en erg mul zand, maar goed in low gear brullen met die motor! En dat ongeveer 2 uur lang, dachten we zo ongeveer, dan zouden we er zijn; bij de plek wat ooit een kamp was; vernietigd door de olifanten. Maar je mag daar overal vrij kamperen dus dat kwam wel goed, dachten we.
Afijn de auto trok het totaal niet en binnen drie kwartier zaten we helemaal vast in het zand. Na drie pogingen met een grote krik, uitgraven en zandladders blokkeerden er twee banden volledig en 2 draaide maar zinloze rondjes....kortom: we kwamen er zelf niet meer uit.
Daar stonden we dan in ontzettende bloedhitte, muurvast in het zand. Spijt!
We wilden nog een nutteloze poging doen toen we in de verte een auto hoorden. We luisterden nog eens...YES!! hij kwam dichterbij!!!
Het bleek een truck te zijn die op een andere weg reed net een stukje verderop. Ser bedacht zich geen moment en zetten het al armzwaaiend en roepend op een rennen.
Om een lang verhaal kort te maken; deze mensen hebben ons geweldig geholpen. Ook zij hadden drie pogingen nodig. En toen we uiteindelijk "los waren" zaten we na tien meter weer vast. De truck reed al weg, dus Ser weer rennen....
Afijn, uiteindelijk hebben ze ons dwars door de bush heen een eind erdoorheen getrokken, maar uiteindelijk moesten we toch nog 15 kilometer zelfstandig terug naar de asfaltweg zien te komen....
Dat was ontzettend spannend, want wederom vastzitten was echt geen optie...althans de nacht doorbrengen in de auto in de middle of nowhere...dat was niet onze eerste keus.
We zeiden de hele weg geen woord, en als de auto begon te haperen hielden we onze adem in. Na drie kwartier, het was inmiddels na zessen dus het zou bijna donker worden, zagen we de weg....phoe!!!!!
We zijn naar Ngepi camp gereden in het donker alwaar we verrast werden door een geweldige boomhut aan de rivier met alles erop en eraan. In dat kamp zijn we 5 nachten gebleven, elke dag een rit door het National Park aldaar (naam even kwijt; Mahango geloof ik) op zoek naar de leeuwen....helaas niet gevonden.
We hebben ze dit jaar net gemist op alle plekken waar we geweest zijn. Maar verder genoeg gezien en weer beleefd.
We zitten nu weer veilig in Audi Camp, Maun, Botswana.
Overmorgen vliegen we terug en is het weer over en uit.