Bontverbod Israël!

Bontverbod Israël!

Duiken in Palau 2

Inmiddels zijn we weer wat dagen verder. De afgelopen 2 dagen hebben we, terwijl we terug voeren met de boot, dolfijnen gezien. Eentje sprong zo hoog; bijna de boot in. Gisteren een tochtje gemaakt naar Peleliu. Dat valt onder een andere staat van Palau en moet je apart voor betalen, omdat het een ander National Park is. Nou..we vonden het niet echt iets toevoegen. Wel mooi, maar niet anders dan de rest. De eerste duik was overigens niet zo'n succes. Er stond een enorme stroming. De gids zei van te voren al: "Nou het is halve maan... ik woon hier al mijn hele leven en ik duik hier NOOIT tijdens halve maan...het is belachelijk dat ze me vandaag hier naar toe sturen." Nou, dat klonk al niet echt geruststellend. Afijn, lang verhaal kort: we waren elkaar binnen 5 seconde kwijt zo hard stond de stroming. Ik (Daan) zat ergens op de zeebodem met een Fransman die ook niemand meer zag.... Ser zag mij nergens en is omhoog gegaan roepend naar de boot. Een van de 2 gidsen pikte uiteindelijk mij en de Fransman op en we hebben met zijn vieren de duik moeten staken. De andere gids zette de duik voort en kwam daarna met slechts 4 man boven, want ze hadden de rest (5 man) ook niet meer gezien. Die waren gelukkig wel zo geroutineerd dat die het zelf wel afkonden, dus dat ging verder goed. Pfff...met 2 gidsen je hele groep niet bij elkaar kunnen houden: dat zijn mindere omstandigheden... Maar goed, verder niks aan de hand: we zijn weer "boven water" hahaha.. Gelukkig hebben we inmiddels ook de leukere, gezellige restaurantjes gevonden, waar wél andere mensen zitten :-). Beetje rondvragen he, daar word je altijd wijzer van... Vanavond zitten we eerste rang bij "Elilai". Een druk, mooi restaurant met een groot balkon met uitzicht over het water en de beboste bergen. Morgenavond vliegen we naar Manila en vervolgens zaterdagochtend terug naar huis.... Het internet is op dit moment helaas te langzaam voor het uploaden van foto's en filmpjes. Dus ik stop hier mee en ga nu even de stad in....

Duiken in Palau

Na een vlucht van 12 uur naar Manila, 8 uur slapen in een hotel en vervolgens nog een 2 1/2 half uur vliegen, waren we dan eindelijk aangekomen op Palau.
De palmbomen en warmte (net boven de 30 graden) kwamen ons al tegemoet.
Het is hier ontzettend mooi; zon, zee, koraal en jungle... Jammer alleen dat het stadje Koror een beetje Amerikaans is van opzet: een weg met dan aan weerszijden winkels en restaurants. Dus als je wat wil eten 's avonds zit je dus niet prachtig met uitzicht op zee of jungle...nee; je kijkt op de weg.
Nou dan blijven we maar een beetje in de buurt van het hotel...
We hebben inmiddels wel wat rondgevraagd naar iets knussers, dus even kijken waar we nog terecht komen.
Het is wel erg rustig qua toeristen, dat is op zich wel fijn, maar het nadeel is dat je meestal met z'n tweeen in een restaurant zit....Schijnt toch de invloed van de crisis te zijn, want normaal is het een stuk drukker.
Maar goed, uiteindelijk zijn we elke dag helemaal versleten van de duiktrips, dus we zijn toch niet tot veel in staat.

En wat dat duiken betreft zit het hier wel goed! We hadden wat opstart problemen qua jetlag en overgang van rond het vriespunt naar 30 graden etc.etc.
De eerstvolgende dag helemaal niks gedaan om bij te komen, maar vrijdag gaan duiken. Ik (Daan) heb na de tweede duik even de "vissen moeten voeren", zoals dat heet...oftewel: overgeven. Maar daarna voelde ik me meteen weer prima.
De volgende dag moest Ser na het duiken snel een toilet opzoeken, om vervolgens met 38,5 graden koorts op bed te belanden, waar hij de volgende dag ook nog lag....
Ik ben wel gewoon gaan duiken, want verder is hier helemaal niks te doen.
Afijn, Ser kon de volgende dag ook weer aanhaken en nu zitten we er helemaal in gelukkig...
We hebben al prachtige dingen gezien: schildpadden, haaien, baracuda's etc.etc.
We hebben ook weer wat nieuws gedaan: "haken".
Dat betekent met de stroom mee gaan om je op een gegeven moment in de wat sterkere stroom op de hoek van een rif, bovenop, vast te zetten aan een rots met een rifhaak aan een lijn die vastzit aan je trimvest. Vervolgens blaas je je vest ietsje op en dan hang je in de stroming strak aan de lijn, Een soort kytesurfen, maar dan onder water, zeg maar. Echt gaaf, want vervolgens komen er heel wat haaien langszwemmen, heel dichtbij. Witpunt- en grijze rifhaaien...echt een geweldige sensatie.
Afijn, we vermaken ons hier prima in dit tropische oord...
Hierbij wat foto's die een beetje gelukt zijn, want het valt niet mee ook nog goed te fotograferen onder water.

Miami

We hebben de Florida Keys inmiddels verlaten. Van duiken is het niet meer gekomen. Toen na twee dagen de wind eindelijk wat was gaan liggen, werd ons medegedeeld dat er niet gedoken werd omdat we maar met zijn tweeën waren (zucht!). En dat terwijl we 's ochtends nog hadden gebeld of het doorging, "ja hoor, het weer is goed, we gaan vanmiddag"
Als ze dat voorbehoud nou ietsje eerder hadden meedegedeeld.... tsjongejonge we voelden ons wel een beetje belazerd.
De volgende dag zijn we meteen vertrokken, want we zaten nu al 3 1/2 dag op die verder behoorlijk saaie Key Largo. We zitten nu dus in Miami lekker hip te wezen aan Miami Beach. Gisteravond lekker met een paar blikjes bier op het strand gezeten met z'n tweetjes, even weg van de paraderende, hippe mensen en de drukte (overal krijg je menu-kaarten in je gezicht geduwd hahaha...)
Maar op het strand mag geen alcohol genuttigd worden en al snel kwam er een agent op een soort van strandscooter met zijn zaklamp schijnen. Gelukkig liep er een jongen alleen, waar hij zich op kon focussen. Die werd dan ook direct tegen de scooter gezet en gefouilleerd....
Tijd voor ons om ons bier te pakken en op te krassen dus... hahaha...toch nog even spannend.
Er speelde ergens nog een aardige band buiten. Vanaf het gras in het park op Miami Beach konden we er gratis van mee genieten.

Vandaag een beetje rond hobbelen, museumpje pakken en ons langzaam instellen op de terugreis morgen.

Florida Keys

We zitten inmiddels op de Florida Keys, Key Largo om precies te zijn. Volgens de Amerikanen zelf is dit de duik hoofdstad van de wereld.... We twijfelen er een beetje aan, maar hebben het nog niet echt kunnen checken. Er staat namelijk al een paar dagen een stevige wind, daardoor hebben we nog geen duik kunnen maken.
Dat is erg jammer, want verder is hier niet zo heel veel te doen... Maar ja, je kan niet altijd geluk hebben. Het is verder wel prachtig weer en we zitten in een mooi huisje aan het strand. Dus we nemen af en toe een duik, drinken een biertje en barbequen wat.
Kortom, we vermaken ons hier nog wel een paar dagen.
De weersverwachting voor morgen is ietsje beter, dus wie weet komt het er nog van om een duikje te nemen....

Van Nashville naar New Orleans

We hebben inmiddels de Country & Western muziek wat beter leren waarderen, althans de wat ruigere rock versie ervan. Maar in Nashville zijn we uiteindelijk weer naar BB Kings Blues Bar gegaan waar een geweldige band de hele avond speelde. Het was Stacey Mitchhart, in Tennesee redelijk bekend en hij stond op 3 in de blues top 100, dus Stacey doet het aardig. Nadat we hadden verteld dat we uit Nederland kwamen, vertelde hij dat hij in het voorprogramma van Andre Hazes had gestaan, 9 maanden voor zijn overlijden.
Vanuit Nashville zijn we naar Clarkesdale gereden, daar hebben we 1 nachtje geslapen in een oud plantage huisje. Een beetje muffig oud gebeuren, maar wel erg grappig zo helemaal in de oude stijl. Er stond zelfs een kist met hele oude foto's uit die tijd.
Inmiddels zijn we in New Orleans, het is hier 30 graden, dus lekker toeven buiten op de terrasjes in French Quarter, een oude Franse wijk met karakteristieke balkons etc. We zitten in een hotel midden in "The Quarter" dus dat is perfect. Tijdens het festival wat vrijdag begint zit alles vol, dus dan vertrekken we naar de camping die we al gereserveerd hebben.

Nashville

Inmiddels zijn we in Nashville aangekomen. Was Memphis super multiculti... Nashville is vooral blank. Cowboy hoeden en laarzen komen veelvuldig voorbij en uit elke bar klinkt live country muziek.
En op elke hoek van de straat staat wel iemand met een gitaar wat dollars bij elkaar te spelen. Veel dames hier zien eruit als jonge Dolly Partons....
Grappig om mee te maken, maar na anderhalve dag hebben we dat wel weer gezien. Er is hier niet veel te beleven wat ons interesseert. We kunnen een tour maken naar "The houses of the stars", maar ja het huis van Dolly Parton? Lekker Belangrijk...!
Een plantage bezoeken? Wel interessant, maar beter niet hier want uit de beschrijving van de tour blijkt het oogpunt van de geschiedenis wel erg te liggen op "verdreven plantage houders" die het zwaar hadden. En dat zal best, maar wij hebben net iets meer feeling met de andere kant van het verhaal. Dus als we nog een plantage gaan bezoeken dan doen we dat verder in het zuiden bij New Orleans.

Vandaag gaan we een beetje door de stad lopen, kijken hoe het er overdag uitziet zonder bier en muziek hahahaha....
Gisteren hebben we uiteindelijk een bar gevonden met een wat meer Rock-band, dus dat gaat hem voor vanavond wel weer worden...

Memphis rocks!!!!

We zijn alweer een week op pad, tijd dus om eens wat te schrijven. Een week geleden in Chicago aan gekomen. Mooie stad met een prachtige kustlijn langs Lake Michegan. We zijn daar een paar dagen gebleven, even bijkomen van de reis en 7 uur tijdverschil. Deze twee dagen hebben we vooral veel door de stad gelopen en musea bekeken. Het was er behoorlijk fris, maar gelukkig droog. Vervolgens op pad met een Chevrolet Traverse richting St. Louis. Daar zijn we twee nachten gebleven. We vonden het niet veel. De buitenwijken zijn best mooi, maar de binnenstad is onbeschrijflijk lelijk. Een totale onsamenhangende brij van gebouwen en wegen. We zijn maar even The Gateway Arch in gegaan (zo'n mega hoog gebouw in de vorm van een boog). Met een soort karretje kan je dan de top bezoeken. Typisch Amerkaans, puur nutteloos; alleen gebouwd voor de prestige.....maar we've been there, done that :-) Afijn anderhalve dag St. Louis (hier komt trouwens Tina Turner vandaan) was genoeg. De Skyline van Chicago Onze Chevy Na 4 uur rijden door vlak, af en toe bebost landschap, kwamen we aan in Memphis. En Memphis...ja Memphis Rocks!!! We hebben 3 dagen doorgebracht op Beale Street. 1 groot feest; overal live muziek op straat, in de kroegen en restaurants. Blues, Jazz, Rock en Pop... 3 dagen lang hebben we ons ondergedompeld in muziek en bier. Het was ook prachtig weer, een graad of 24 dat maakt het toch extra prettig. We hebben ook veel gezien hier: Sun studio, het Civil rights museum op de plek waar Martin Luther King vermoord is. Het bezoek aan de Gibson gitaar fabriek was ook uniek. Gaaf om te zien hoe er uit een paar plankjes zo'n prachtig instrument gemaakt wordt. En op een paar machinale boorgaten na 100% handwerk. We zitten nu in een lunchroom te ontbijten en internetten en gaan vandaag op weg naar Nashville. Dat moet een nog groter feest zijn, dat beloofd wat! Sun Studio binnen mag niet gefotografeerd worden, dus we moeten het hiermee doen.

Khaudom.....niet te doen!

Ja hoor...wij zouden wel even naar Khaudom NP rijden. Iedereen onderweg zei al dat de weg erg heavy zou zijn. Maar ja, de eigenwijsoos gingen toch natuurlijk. We wilden het met eigen ogen zien... en bovendien hadden we al vaker "horror wegen" bereden. Plus we hadden een sateliettelefoon bij ons..voor het geval dat.....
Afijn na urenlang asfaltweg kwam dan de afslag naar Khaudom. Rond een uur of half drie reden we de zandweg op. Erg hoog en erg mul zand, maar goed in low gear brullen met die motor! En dat ongeveer 2 uur lang, dachten we zo ongeveer, dan zouden we er zijn; bij de plek wat ooit een kamp was; vernietigd door de olifanten. Maar je mag daar overal vrij kamperen dus dat kwam wel goed, dachten we.
Afijn de auto trok het totaal niet en binnen drie kwartier zaten we helemaal vast in het zand. Na drie pogingen met een grote krik, uitgraven en zandladders blokkeerden er twee banden volledig en 2 draaide maar zinloze rondjes....kortom: we kwamen er zelf niet meer uit.
Daar stonden we dan in ontzettende bloedhitte, muurvast in het zand. Spijt!
We wilden nog een nutteloze poging doen toen we in de verte een auto hoorden. We luisterden nog eens...YES!! hij kwam dichterbij!!!
Het bleek een truck te zijn die op een andere weg reed net een stukje verderop. Ser bedacht zich geen moment en zetten het al armzwaaiend en roepend op een rennen.
Om een lang verhaal kort te maken; deze mensen hebben ons geweldig geholpen. Ook zij hadden drie pogingen nodig. En toen we uiteindelijk "los waren" zaten we na tien meter weer vast. De truck reed al weg, dus Ser weer rennen....
Afijn, uiteindelijk hebben ze ons dwars door de bush heen een eind erdoorheen getrokken, maar uiteindelijk moesten we toch nog 15 kilometer zelfstandig terug naar de asfaltweg zien te komen....
Dat was ontzettend spannend, want wederom vastzitten was echt geen optie...althans de nacht doorbrengen in de auto in de middle of nowhere...dat was niet onze eerste keus.
We zeiden de hele weg geen woord, en als de auto begon te haperen hielden we onze adem in. Na drie kwartier, het was inmiddels na zessen dus het zou bijna donker worden, zagen we de weg....phoe!!!!!
We zijn naar Ngepi camp gereden in het donker alwaar we verrast werden door een geweldige boomhut aan de rivier met alles erop en eraan. In dat kamp zijn we 5 nachten gebleven, elke dag een rit door het National Park aldaar (naam even kwijt; Mahango geloof ik) op zoek naar de leeuwen....helaas niet gevonden.
We hebben ze dit jaar net gemist op alle plekken waar we geweest zijn. Maar verder genoeg gezien en weer beleefd.
We zitten nu weer veilig in Audi Camp, Maun, Botswana.
Overmorgen vliegen we terug en is het weer over en uit.

Botswana, 1 oktober 2008

Jammer dat we geen foto's kunnen toevoegen (kabeltje niet bij ons), want woorden schieten weer te kort.
We hebben al heel wat trips gemaakt in deze regio, en ook nu is het weer even fantastisch als altijd.

Zaterdag 20 september aangekomen in Maun. Maandag zijn we onze tocht begonnen; eerst via South Gate, Third bridge en North gate camp door Moremi National Park getrokken. North gate sprong eruit qua prachtige natuur. 's Ochtends en eind van de middag gingen we daar rondrijden over de vlaktes die groen waren en vol dieren (impala's, kudu's, gnoes, waterbok, bushboks en wrattenzwijnen).
In het regenseizoen moet flink wat water gevallen zijn, want hier en daar is het nog behoorlijk nat en dus groen. In die plassen zit dan nog weleens een eenzaam nijlpaard of krokodilletje.

In North Gate wel veel last gehad van bavianen. Als je 1 seconde niet oplet zitten ze bovenop je tafel met je zak pasta in de hand. De volgende seconde zitten ze er mee in de boom. Dat klinkt grappig, maar is best eng, want ze komen veel te dichtbij en zijn niet meer echt bang voor mensen: oppassen dus!

Zaterdag de 27e zijn we vanuit Moremi (south gate) via een prachtige tocht langs de groene restanten van het regenseizoen (dus vol met alle eerder genoemde dieren) in Savuti (Chobe National Park) terechtgekomen. We zijn hier ook al eens in 2004 geweest. Dat was toen in mei en totaal anders dan nu.
Het is hier nu droog en af en toe extreem heet. Ze hebben echter een pomp neergezet die een drinkplaats vult, nog geen kilometer van de campsite.
Wat er daardoor zich 's avonds allemaal om ons heen verzamelt is echt bizar!
Het lijkt echt "de zoete inval" wel.
In 1 nacht hebben we hier gezien: honingdassen, olifanten, hyena en een luipaard.
Even voor de duidelijkheid: gewoon om ons heen, terwijl wij buiten voor de auto zitten met een wijntje! (dat is nu 2 dagen geleden)

Vooral dat luipaard dat was wel een heel bijzondere ervaring. We hadden de boel opgeruimd ( dat wil zeggen: alles de auto in, want de hyena's knagen aan alles. Zelfs aan de hangmat, hebben we ervaren)
De lampen als laatste in ons hand en we wilden net de trap op onze tent in. Toen hoorden we geklauw in de boom pal naast onze auto. Daarna een plof op de grond, daarna weer een hoop geritsel en weer een doffe plof op de grond in het zand. Vervolgens rende er duidelijk iets weg van ons.
Het was hartstikke donker en we schrokken. We zagen niets maar het moest wel iets groots zijn.
Toen we met de zaklamp schenen zagen we 2 groene ogen reflecteren. Het begon te lopen en we zagen de contouren van een "grote kat": een luipaard!
We hebben m een tijdje gevolgd met de lamp om vervolgens alsnog naar bed te gaan.....

Afijn...het is hier nooit saai!

We zitten nu in Kasane, overmorgen vertrekken we naar Kaudom, Namibië. Een erg verlaten gebied, maar wel vol met dieren...
Weer een dag of 6 de bush in en dan schrijven we weer wat.
Gegroet allen!